Wheelies oefenen

Ik vind alles wat met motor te maken heeft leuk. Bijna alles. Maar dat terzijde. Ik vind het leuk om nieuwe dingen te proberen. Zoals verschillende motoren te rijden, kneedown proberen, mezelf te verbeteren met bochtentechnieken en ook wheelies. Wheelies vind ik zo prachtig om te zien en ziet er altijd zo makkelijk uit. Dus ja, oefening baart kunst.

Maar toch vind ik het stiekem doodeng. Dus ik moet nog heel wat oefenen om het eruit te laten zien alsof het makkelijk is. Onder leiding van mijn grote broer die de motor al wel aardig op zijn achterwiel krijgt, gingen Nomi en ik het ook proberen. Volgens mijn broer is het makkelijker om in de tweede versnelling met koppeling op het achterwiel te rijden. Maar ik heb mijn broer dat zien doen. En toen ging hij rond de 80km/h. Ik dacht het dus ff niet. Ik ging het maar gewoon op het gas proberen en dan een beetje het gevoel krijgen. Inimini kleine hupjes. Maar ik was wel eventjes op het achterwiel 😀

Doodsangsten sta ik uit op die Yamaha WR426F. Dat ding is zo ontiegelijk fel! Maar in zijn 1 kun je makkelijk een wheelie. In deze video zien jullie de beginnelingen een wheelie proberen te doen. En yours truly ging ff te enthousiast aan het gas en toen ging ik voor mijn gevoel vet hoog! *Shit, waar is die achterrem ook al weer?!*

BIKERGIRL test Suzuki Gladius

Suzuki Gladius. Toch wel een ondergeschoven kindje van Suzuki denk ik zo. Het lieflijk uiterlijk van de motor en het vaak voorkomende feit dat vrouwen deze motor rijden doet me denken aan een echte damesmotor. Deze motor moet een beetje de tegenhanger zijn van de Ducati monster en de Kawasaki ER6N. Vandaar dat ik ook echt bevooroordeeld was toen ik op deze motor stapte. Wat zal deze damesmotor mij bieden?

Nou, was ik even met stomheid geslagen. Positief verrast werd ik dan ook zodra ik de motor iets doortrok voorbij de 8 á 9000 toeren. Vroem, weg was ik! Over dat ‘vroem’ gesproken, dat geluid mocht van mij wel echt wat meer brullen. Hij heeft een best leuk geluid van zichzelf, je hoort hem leuk brabbelen als je gas geeft. Maar om levens te redden vind ik toch echt dat het wat luider mag. Bovendien vind ik een ander einddempertje niet heel verkeerd staan op zo’n motor.

Naast het uiterlijk wat er ontzettend strak maar ook poeslief uitziet, zat de motor prima. In eerste instantie pas ik goed op de motor. Wanneer ik was langer zit en wat sportiever wil gaan rijden merk ik dat ik vind dat het stuur wat hoog zit vergeleken met mijn zitvlees. Als ik zoek naar een fijne houding, voel ik al snel dat ik geen kant op kan in het zadel omdat ik dan meteen ‘achterop’ zit. En nee, dat ligt niet aan de grootte van mijn achterwerk. Ik had heel erg het idee dat ik het stuur wilde kantelen zodat ik wat aerodynamischer op de motor zou zitten.

Ik kwam er toch wel achter dat je op deze motor toch wel heel erg leuk kan sturen, spelen en gassen. Moeders die op deze moederfiets rijden, rijden iedereen de moeder. Als je wilt. Want als je niet wilt kan dat ook. Het tweecilinder blok draait er zijn hand niet voor om wanneer je wat rustiger aan doet of net in een te hoge versnelling de rotonde pakt. Hij helpt je echt.

Wát een fijne speelmotor! Optisch zou ik wat kleine dingetjes aanpassen, en zeker de originele rubbers waar de motor op staat zou ik ruilen voor een wat sportieve toerband, maar verder is het echt een geweldige motor met een hele hoge fun factor!

Gevallen helm

De zon scheen. De lucht was blauw. Bloemetjes zette zich schrap om vol op de lente in te bloeien. Een druk op de start knop en mijn hart voelde dat het motorseizoen weer begonnen was. De temperatuur was aangenaam genoeg om mijn leren pak aan te trekken (lees: boven de 15 graden). Ik rijd altijd goed beschermd. Zo ook deze beruchte dag.

Bermonderzoek

In vol ornaat, met mijn Sidi laarzen, Alpinstars leren combi pak, mijn Held backprotector, Macna handschoenen en HJC helm, stapte ik op de test motor van die dag. Na een aantal kilometers begon ik eindelijk aan de motor te wennen. ‘Na deze bocht zet ik alle camera’s aan en ga ik mooie beelden schieten’ dacht ik. Maar de bocht kwam ik niet door. Ik wilde voor de bocht iets aan remmen, maar in mijn enthousiasme gebruikte ik teveel achterrem. Het achterwiel blokkeerde. Ik schoot in de stress en keek naar de bladeren, het mooie groene gras, en de bomen die zich iets verderop in de berm bevonden.

Maar regel nummer 1 van het motorrijden; daar waar je naar kijkt, ga je naar toe. Voordat ik het wist raakte het voorwiel de boterzachte berm en vloog ik van de mooie Japanse blauwwitte machine af. Achteraf gezien denk ik dat dat precies het moment was waar ik de deuk in mijn ego opliep. Toen ik als een gek op stond om te kijken wat er met de motor was, lag mijn vizier van de helm er half af.

Snel de motor overeind, kijken wat de schade is, ontzettend balen van mezelf, maar steeds maar bezorgd om de motor kreeg ik ineens het besef dat mijn helm beschadigd was en mijn nek toch ook wel erg zeer deed. Dat kon me allemaal gestolen worden, die MOTOR!! :’(

Nieuwe helm

Na een aantal dagen en slapeloze nachten verder begon ik eindelijk de beruchte dag een beetje te verwerken. En wat kan een vrouw het beste doen wanneer ze zich slecht voelt?! SHOPPEN. Ik bedoel wat doet deze MOTORVROUW?! SHOPPEN. Nee niet mode dingetjes enzo, maar naar een motorzaak. Want ja, de helm kan ik echt niet meer gebruiken hoor (je zag niks van de val, maar dat terzijde).

Het wordt dan ook meestal aangeraden om een helm niet meer te gebruiken nadat er mee gevallen is. Nou denk ik eerlijk gezegd dat de helm nog wel goed is, maar gezien het feit dat ik echt zeer ontevreden was over de helm, was ik vrij snel overgehaald om een nieuwe helm aan te schaffen.

Out with the old, in with the new

Hier zet Anne Bikergirl haar hakken in de HJC RPHA-ST helm die ze niet fijn vond

De helm die ik had was een HJC RPHA-ST. Een beetje het toermodel van de beroemde RPHA-10. Een licht gewicht helm met fiberglas. Pinlock, goede ventilatie en er is me vertelt dan de wang stukken vervangen kunnen worden. Ik gebruik een communicatiesetje heel vaak en ik rijd in veel verschillende omstandigheden: toeren, snelweg, sportief, weer en wind, regen en zon. Vanaf dag 1 heb ik spijt van deze aankoop. De helm maakt heel veel lawaai. Met het donkere vizier zag ik er aardig goed uit maar het lawaai bleef een nare nasmaak geven. Zo erg dat het ook weleens heeft geleid tot verschillende ruzies, gevolgd door scheldwoorden via het communicatiesetje, omdat Nomi veel klaagde over mijn windruis die zij via de commincatieset kon horen in haar helm. Daarnaast verstond ik de helft van wat ze zei en dat zorgde ook nog eens voor extra problemen.

Communicatie blijft de sleutel tot succes binnen een relatie dus de helm moest echt plaats maken voor een nieuwe. Ik wilde voor kwaliteit gaan en omdat Nomi erg te spreken is over haar Shoei helm zocht ik naar vergelijkbare kwaliteit. Arai en Shoei schijnen beide erg goed te zijn qua kwaliteit. Helaas paste ik de Arai helm met maat XS niet. Deze was nog te groot waardoor dit merk afviel. Ik had mijn oog laten vallen op een NXR maar in het echt vond ik de kleuren combinatie toch tegen vallen en vond ik de helm niet ‘Anne Bikergirl’-waardig. De helm moest goed opvallen. En met het opvallen ben ik van mijn geloof gevallen (er valt hier een hoop). Ik houd van matte kleuren, geen wonder want mijn motor is ook mat. Er moest en zou een matte helm komen. Dus ik kwam thuis met de mooie wit-rode en carbon GLIMMENDE Shoei GT-air Pendulum TC-6. Ik ben er helemaal happy mee! Geen windruis meer, normaal kunnen praten met Nomi en er ook nog goed uitzien!

Anne Bikergirl met nieuwe Shoei GT-air op een dikke Harley Davidson